banner55

Gel de yanma !

Biz sanıyorduk ki karamsarlık sadece biz de var.

Yavuz ERCAN
Yavuz ERCAN
19 Eylül 2020 Cumartesi 22:04
Gel de yanma !

Biz sanıyorduk ki karamsarlık sadece biz de var. Gözümüzün önünde cereyan eden hadiseler sadece bizi mutsuz ediyor sanıyorduk ki yıllar yılı doğru bildiğimiz ancak bir an da gözümüzde değerini yitiren tüm gerçekler bizi yerle yeksan etmiş. Ancak arayan, yazan, mesaj gönderen, bulduğu her ortamda kendi değersizliğini anlata anlata bitiremeyen dostlarımızı gördükçe, acı da olsa yalnız olmadığımzı da üzülerek anlıyoruz.

Hafta sonu uzun süredir göremediğimiz bir arkadaşımız ile birlikte deniz kenarında çaylarımızı yudumlarken sanatçı Sezen Aksu’nun seslendirdiği 'Şimdi bana kaybolan yıllarımız verseler' isimli eseri kulağımıza geldiğinde arkadaşımız, "Yahu Yüksel kardeşim biz ne ara yaşlandık, ne zaman saçlarımız döküldü ?" ile başlayan ve makinalı tüfek gibi bir biri ardına sıraladığı sorulara cevap vermekte zorlandığımızdan, "Fazla kafayı takma, çay içmeye ve Sezen Aksu’yu dinlemeye devam et" tavsiyesinde bulunduk. Ancak bir taraftan da çocukluk dönemlerimizi, gençlik yıllarımızı ve şimdiki hayatımızı gözden geçirmeye başladık.

1980’li yılların başında siyasete ilgi duyan ancak herkesi perişan eden toz duman yıllar dolayısı ile hayatı tehlikeye giren idealist bir ülkücü olarak üniversite öğrenimini tamamlamak üzere yurt dışına gitmek zorunda kaldığımız dönemlerde idealizmin en üst noktada olduğu günleri yaşıyorduk.

Sağcı- solcu, ülkücü-islamcı, muhafazakar ya da kendisini herhangi bir dünya görüşüne mensup gören, biraz da ön saflarda yer almış herkesin mecburi istikamet olarak gördüğü Avrupa yolu o günlerde bizim için de olmazsa olmaz bir noktaya gelmişti.

Daha 19 yaşında bıyıkları yeni terlemiş bir ülkücü olarak bir öğlen vakti cebimize rahmetli Ayvaz Gökdemir’in koyduğu 50 dolar ve pasaport ile birlikte daha önce hiç görmediğimiz Atatürk (o zamanki ismi Yeşilköy) Havalimanı’ndan bindiğimiz uçak, dünyanın en büyük havalimanlarından birisi olan Frankfurt Havalimanı’na indiğimiz de üzerimize çöken garipliği bugün bile saniyesi saniyesine hatırlıyoruz.

Daha 19 yaşında hayatta hiçbir düşmanı olmayan ülkücü bir gencin, memleket davası için hiç görmediği Almanya’nın Frankfurt şehrine inmesi, oradan da Köln, Dortmund başta olmak üzere çok sayıda şehirde sürgün hayatı yaşamasını bugünlerde çevremize anlattığımızda “Yüksel Ercan bırak bu hikayeleri” diyecek binlerce insan biliyoruz.

O sürgün dönemlerinin üzerinden bugün aşağı yukarı 36 yıl geçti. Geçen bu 36 yıl içerisinde dünyanın ve Türkiye’nin geçirdiği değişimle birlikte, bizim de fiziki olarak geçirdiğimiz olumsuz süreç bir yana, siyaseten “Acaba bugün yaşananlar o günlerde yaşadığımız zorluklara değdi mi?” sorusunu daha çok gündeme getirmeye başladı.

O toz duman günlerde her türlü siyasi dünya görüşüne mensup insanları hiç bir ayırım yapmadan bilmedikleri ülkelere sürgüne gönderen sistem 12 Eylül 1980 tarihinde 5 cuntacı general tarafından yapılan ihtilal sonrası bambaşka bir noktaya kadar gelmiş oldu.

12 Eylül 1980 tarihine kadar hemen her gün yüzlerce vatan evladının hayatını kaybettiği, sabah solcuyu vuran silahın öğlenden sonra ülkücüyü vurduğu günlerde var olan anarşinin 13 Eylül 1980 günü yani ihtilalden bir gün sonra bıçak gibi kesilmesi maalesef hiç kimse tarafından sorgulanmadı.

Biz o günlerde yurt dışında Türkiye’de yapılan ihtilal sonrasında olup bitenleri gözyaşları içerisinde ancak çaresiz bir şekilde takip ederken, bir taraftan da "Türkiye neden böyle ?" sorusuna cevap arayıp duruyorduk.

1983 yılında yapılan seçim ile sözde demokrasiye geçiş nutuklarının atıldığı günlerde sergilenen ortaoyununu gören, anlayan ancak hiçbir şekilde müdahale edememenin çaresizliğini yaşamanın hüznü ile sürecin nereye gideceğini de düşünmeye başlamıştık.

O günlerden bu zamana kadar belirttiğimiz gibi aradan 36 yıl geçti, dünya değişti. Siyaset anlayışı bambaşka noktalara geldi. Doğru bildiğimiz pek çok şeyin yanlış, yanlış bildiğimiz pek çok şeyin de doğru olduğunu ancak geçen bu 36 yıl sonrasında öğrenmiş olduk.

Bugün idealizmin yerlerde süründüğü, kapitalizmin Türkiye dahil nerede ise dünyanın bütün ülkelerini esir aldığı bir süreci yaşıyoruz. Böylesi bir noktada kime kızacağımızı, kime gönül koyacağımızı daha da önemlisi kaybettiğimiz kocaman yılların hesabını kime soracağımızı bir türlü bilemiyoruz.

Bütün bu kadar bilinmezlik içerisinde düşünürken çay içtiğimiz mekanda sanatçı Sezen Aksu’nun 'Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler' diye başlayan şarkısını dinleyince, hesabı kişi ya da kurumlardan çok kendimize sormamız gerektiğini ve çektiğimiz bunca sıkıntının tek sebebinin kendi tercihlerimiz olduğunun farkına acı da olsa varmış olduk.

Bu aşamadan sonra kendi açımızdan artık uğraşacak, mücadele edecek fazlaca bir amacın kalmadığını anlamış olduğumuzdan artık başkaları için koşacağımıza “Eğer bize ihtiyaç varsa buradayız’ şeklinde bir felsefe ile yola devam edeceğimizi, en azından yakın çevremize iletmenin rahatlığı ile hareket ediyor, sonra da Ozan Arif’in;
 
Eremeden muradıma ahdıma
Veda etmek üzere gemi rıhtıma
Ele değil ele kara bahtıma
Darıla darıla geçti bu ömrüm. 

mısralarının şu anda içerisinde bulunduğumuz durumu en iyi anlatacak ifade olduğunu da söyleyip geçiyoruz.

Zaten yapabileceğimiz başka da bir şey kalmadı.

Yorumlar

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

banner51

banner34

banner38

banner57

banner33

banner37